De afgelopen paar dagen ben ik gaan logeren bij vriendin T……en dat tot grote vreugde van vooral de kids! (en van T en mij natuurlijk ook haha)
De oudste 2, hebben bijna continu aan me gehangen of bij mij op schoot gezeten
De jongste (10 maanden), had het vooral druk met door de kamer tijgeren, alles ontdekken wat op zijn ooghoogte stond en vrolijk brabbelen…..heel schattig.
Verder was het vooral een hele verhuispartij met matrassen…..
Want na veel onderhandelen en dubben mocht ik dan de eerste nacht bij K op de kamer slapen (L vond dit alleen goed omdat ik de 2 nachtjes daarna dan misschien wel bij haar zou slapen, en zij was oud genoeg om te beseffen dat dat veel meer en dus leuker was)…..de tweede nacht besloten we om met z’n 3en op K zijn kamer te slapen, dus werd de matras van L naar zolder gesleept…..de laatste nacht vond L toch echt dat zij ook nog 1 nachtje met mij alleen mocht slapen….dus werd haar matras en de mijne weer naar een verdieping lager gebracht
Ach het houdt je bezig he……

Wat de kids verder bezig hielt dit weekend waren natuurlijk de cadeautjes voor moederdag die zij op school gemaakt hadden.
L (7 jaar) wist te vertellen dat ze vrijdag wel een hele grote tas mee naar school moest hebben, op mama haar vraag waarom dan antwoordde ze zonder blikken of blozen dat het was om haar weektaak mee naar huis te nemen en misschien regent het dan wel en dat wordt hij nat…..daarna fluisterde ze tegen mij dat het was omdat mama het mooie inpakpapier van het cadeautje niet mocht zien!
Toen ze uit school kwamen vergat K (4 jaar) al zijn voornemens om het cadeautje te verstoppen en riep vrolijk: “alsjeblieft mama, je cadeautje! ik ga het nu aan jou geven!”
We hebben hem er toch van weten te overtuigen dat het wel zo leuk was om te wachten tot zondag.
Eenmaal thuis werden de cadeautjes goed verstopt (in de rommella, want daar kijkt mama toch niet in!) en L ging zelfs nog een stapje verder: er kwam een zelfgeschreven briefje op haar deur te hangen: ‘verboode voor moers’….kortom mama mocht niet meer binnen komen!
Het plan van aanpak veranderde voortdurend, de ene keer werd het cadeautje op bed gegeven, de andere keer werd het verstopt, of misschien was het toch leuker om het op mama haar bordje te leggen bij het ontbijt?!
Uiteindelijk wou L mama vanmorgen wakkermaken en dan het cadeautje gelijk gaan geven.
Het was een ontzettend lieve brief in de vorm van een schilderijtje, een brief waarin ze geschreven had dat mama de allerliefste van het heelal was en ze noemde alle dingen op die mama volgens haar heel goed kon. Heel schattig was dat ze vond dat mama zo goed met haar kleine broertje R om kon gaan , maar ook moeilijke woorden als dat mama goed feestjes kan organiseren ontweek ze niet! (wel in een lekker eigen taaltje opgeschreven….heerlijk zoiets!)
K had besloten om het cadeautje beneden heel goed te gaan verstoppen zodat mama moest zoeken. Toen mama beneden kwam zat hij met een stralend gezicht op de bank en riep meteen: “mama, jij moet zoeken! Het cadeautje ligt NIET onder de bank!”
Dus T overal gaan zoeken, behalve onder de bank, want daar zou het toch niet liggen…..
Na een tijdje duurde het K toch te lang: “mama je moet nog onder de bank kijken!”…..en hup hij dook zelf onder de bank om het cadeautje tevoorschijn te toveren
Van K kreeg mama een fotolijstje wat hij zelf beschilderd en versierd had met glimmende steentjes.
T was natuurlijk ontzettend blij met zulke mooie cadeautjes!!

Op onze tweede dag op Texel zagen we ‘s ochtends uit het raam ongeveer hetzelfde beeld als ik nu hier thuis zie: regen, regen en nog eens regen!
Het maakte wel dat je gelijk contact had met veel andere hotelgasten, want iedereen bleek in hetzelfde schuitje te zitten: fietsen gehuurd maar de plannen niet door zien gaan….wat nu?
Gelukkig had ik al rekening gehouden met de weersvoorspellingen en uitgezocht hoe je met de bus in De Koog kon komen.

Want heel toevallig hadden wij voor deze dag een huifkartocht met ‘Jan Plezier’ gereserveerd…..en hé in zo’n huifkar zit je droog, dus ons uitstapje kon gewoon doorgaan!

(de foto hierboven is van internet geplukt, zulk stralend weer hadden wij dus niet)
Een blik op buienradar leerde ons dat de regen wel steeds minder zou worden en tegen een uur of 1 zou het waarschijnlijk wel droog zijn.
We besloten om gelijk te vertrekken zodat we ‘s ochtends nog even wat in het dorpje rond konden kijken.
Dat bleek een goed plan te zijn want er waren hele leuke (wel toeristisch hoor) winkeltjes, met leuke hebbedingetjes.
Na een heerlijke lunch was het dan tijd om de huifkar op te zoeken.
De Jan plezier maakt al huifkartochten sinds 1928 en het is eigenlijk gewoon iets wat je een keer gedaan moet hebben als je op Texel bent, vooral ook omdat er op een hele leuke manier veel wordt verteld over de natuurgebieden waar je doorheen komt.
Ik was heel blij dat ik ‘s ochtends even een extra trui gekocht had, omdat ik vermoedde dat het best koud zou zijn op die huifkar, want nu durfden mijn moeder en ik het als enigen aan om helemaal voorin de kar te gaan zitten.

  
Zoals de eigenaar ons vertelde: het koudste plekje omdat we een groot stuk pal tegen de wind in moesten, máár wel het plekje met het mooiste uitzicht, de rest zou niet veel zien doordat de zijkanten dichtgemaakt waren en er veel druppels op de plastic raampjes zaten.

We maakten een tocht door 3 natuurgebieden: ‘de Nederlanden’, ‘de Muy’ en ‘de Slufter’.
Het is een afwisselende rit door bossen, over heide, duinen en strand.  Waarbij uitgebreid de tijd is om te genieten van het mooie duingebied met de vele planten en dieren (vooral vogels).
Mijn moeder en ik kregen vaak een extra uitleg over dingen of werden op bijzonderheden gewezen omdat we voorin zaten, en helemaal toen hij mij zag speuren naar allerlei vogels.
Tja met een pake (opa voor de niet-Friezen) die mij geduldig alle vogelnamen geleerd heeft kan ik gewoon niet anders dan kijken wat voor vogels er rondlopen en vliegen.
Ik ben dan ook de enige (samen met de eigenaar) die de kiekendief gezien heeft!

Het was echt een hele mooie rit, en ondanks de kou hadden mijn moeder en ik absoluut geen spijt van ons plekje voorin!!

Het duurde ‘s avonds even voor we weer opgewarmd waren….maar we hebben genoten!
En dat is het belangrijkste.
Blijft er nog 1 dagje Texel over….maar die bewaar ik voor de volgende keer!
(want inmiddels heb ik serieuze neigingen om de computer het raam uit te gooien!! :-s….ik had hele leuke slideshows gemaakt in photo.bucket, maar om de een of andere vage reden krijg ik die hier met geen mogelijkheid geplaatst  …gggrrrrrr …..)

Een weekendje naar Haarlem is natuurlijk heel leuk…..
Maar het is ook leuk om vervolgens het weekend daarna samen met mijn moeder op Texel uit te gaan waaien
En uitwaaien dat was het letterlijk!! De meeste dagen stond er een flinke harde wind, zelfs de eilandbewoners waren onder de indruk
Maar onze eerste dag begon met een stralend zonnetje, waar we al op het dek van de boot van konden genieten…..

Eenmaal op Texel hebben we gelijk fietsen gehuurd, onze tassen achterop gebonden en zijn op weg gegaan naar ons hotel in Den Hoorn, een tochtje van een kleine 5 km.

We logeerden in een stolpboerderij, wat een heel leuk en vooral gemoedelijk hotel bleek te zijn.

Tassen daar achter gelaten en hup meteen weer op de fiets! We wilden wat van het eiland zien.
We zijn eerst naar Den Burg gefietst, en hebben daar even lekker gewinkeld en op een terasje gezeten om te lunchen. Een heerlijke verassing dat we zomaar in het zonnetje op het teras konden zitten, dat hadden we toch niet verwacht bij al die trieste weersvoorspellingen!

We zijn verder via verschillende dorpjes gefietst, als de Waal, Oosterend en Oudeschild.
Van daaruit zijn we via de zeedijk terug richting Den Hoorn gefietst……en dat was een flinke trap! Want we moesten pal tegen de harde wind in.

Dus zochten we zo af en toe even een excuus om uit te rusten……even lammetjes kijken op de dijk…..

En natuurlijk klommen we ook even de dijk over om een kijkje bij de zee te nemen!

We zagen een bordje staan wat ons de weg wees naar Den Burg…….goed idee!
Daar zijn we nog even weer op het gezellige dorpsplein op het teras gaan zitten en we vonden dat we na deze fietstocht wel een lekker echt Texels biertje verdiend hadden…..proost!

Eenmaal terug in het hotel ontdekte ik dat ik zelfs helemaal verbrand was op mijn gezicht….tja zon en wind tegelijk he dan wil dat wel!
De volgende dag kozen we voor een heel ander voertuig om ook een heel ander gedeelte van het eiland te verkennen…..maar dat vertel ik in een volgend logje!

Ken je dat?….zo’n kledingkast waarbij er als je 1 ding eruit pakt er spontaan nog een stuk of 5 dingen mee komen?!
Zo was het gesteld met mijn kledingkast…..de hoogste tijd om eens flink op te ruimen dacht ik zo. En daar besloot ik dan gelijk mijn 1e vakantiedagje maar voor te gebruiken.
Het kledinggedeelte vorderde vlotjes, veel weggedaan.
Maar helemaal achterin de kast stonden ook nog allemaal schoenendozen met daarin brieven en kaartjes die ik ooit gekregen had enzenz……dat vroeg toch wel meer tijd!
Want ik was van plan om daar ook eens grondig naar te kijken en veel weg te doen.
Brieven natuurlijk niet, die bewaar ik altijd, maar kerstkaartjes waar enkel een naam op staat? Weg ermee! (ik heb ruimte nodig in mijn kast!)
Tja en dan ga je zitten kijken, bladeren en lezen he
Verassend wat je dan allemaal tegenkomt!
Ik vond brieven van vriendinnen uit mijn havo-tijd waarvan ik echt niet meer wist dat ze me ooit geschreven hadden! Ook een hele stapel volgeschreven kaartjes van mijn huis- en klasgenoten uit Antwerpen……echt ontzettend leuk!! (toch véél leuker dan mailtjes sturen/krijgen)
Heel veel ‘oja!!’-momenten…….
Ik vond ook een aantal dagboekjes….de eerste van toen ik een jaar of 10 was, heel onschuldig en erg kinderlijk nog maar tussen de regels door las ik toch ook de dingen waar ik op dat moment al mee worstelde en die ook veel later nog een grote rol gespeeld hebben.
Er was ook een dagboekje van minder lang geleden (van vlak voor ik dit weblog begon), maar het beschreef wel een hele heftige periode! Ik moest wel even weer slikken toen ik dat allemaal teruglas, het was zo open en eerlijk geschreven…. alles stond me gelijk weer helder voor ogen, zó was t allemaal gegaan…..
Dingen over een goede vriend die zich lelijk in de nesten gewerkt had……
reacties er op en gevoelens daarover van mij en zijn andere vrienden…..
hoe goed wij elkaar in die periode probeerden te steunen en elkaar steeds opzochten als iemand van ons t even moeilijk had……
En in diezelfde periode een relatie tussen 2 hele goede vrienden van mij die plotseling verbroken werd omdat zij een ander had…..
hoe ik hem heb opgevangen toen…….
Ook in die periode een vriendschap die zich ontwikkelde tot……tja tot wat eigenlijk? Geen echte relatie maar toch ook niet enkel alleen vrienden……
En dan was er nog een collega/vriend die ineens liet blijken dat hij mij wel héél leuk vond…..
totale verassing voor mij, en hoe moest ik daar dan weer op reageren…..
al met al gebeurde er toen heel wat in iets van een paar maanden tijd, destijds heftig allemaal, maar nu vooral fijn om terug te lezen. Er bleek zoveel vriendschap uit!
Dan was er ook nog een schoenendoos vol met brieven en kaartjes van vriendin T!! Tja die heb ik (nu) niet allemaal zitten lezen, dan zou ik mijn hele vrije week nodig hebben hahaha
Verder fotoboeken met vrolijke foto’s van uitstapjes en etentjes met ons vaste vriendenclubje…..wat was dat toch een leuke en gezellige tijd!!
Ik werd er weer helemaal blij van toen ik die foto’s zag……
De tekeningen en knutselwerkjes die L en K voor me gemaakt hebben (het deel wat inmiddels niet meer aan de muur hangt omdat het vervangen is door, zoals ze zelf zeggen: mooiere tekeningen, niet meer krassen)….zo schattig!!
En nog veel meer van dit soort dingen……..herinneringen die je toch echt niet kwijt wilt en die dus gewoon weer in een doos in de kast beland zijn!

Een collega van mij kwam ermee, een zakje waar iets in zat wat op chips leek….maar wat bij nader inzien toch fruit bleek te zijn.
Het was gevriesdroogd fruit en zij eet dit omdat ze eigenlijk nooit zoveel fruit eet als ze zou willen, en op deze manier krijgt ze toch wat extra fruit binnen.
Wij waren nieuwsgierig….het zag er nl. een beetje vreemd uit….zou dat nu ook echt lekker zijn?
Ineens kwam die collega bij een werkbespreking aanzetten met een stuk of 4 zakjes in verschillende ‘smaken’….wij mochten testen! (ze had ons natuurlijk allang nieuwsgierig zien kijken)
Zelf vond ze ananas het lekkerste….daar begonnen we dus mee……en al heel snel moesten we toegeven dat het inderdaad heel erg lekker smaakte! Wel een beetje vreemd, door hoe het eruit ziet heb je het idee dat je chips zit te eten, maar het smaakt gewoon lekker fris naar fruit.
Volgende zakje: banaan…….hmm die vond ik minder, maar ik hou dan ook niet zo van heel zoet.
Daarna aardbei…..die zag er het minst smakelijk uit maar bleek verassend lekker te zijn, het zakje was in een paar tellen leeg!
Eenmaal thuis ben ik eens even gaan googlen om te zien waar het te krijgen was en wat het dan kostte (collega had verteld dat ze t online gekocht had omdat maar weinig winkels het verkopen)…….
Inmiddels heb ik ook zo’n doos gekocht met 12 zakjes in 6 verschillende smaken om eens te proberen, want om eerlijk te zijn sprak het me wel aan: op een makkelijke manier meer fruit eten, en ik zie het ook vooral als een gezond tussendoortje.
En ik moet zeggen: dat laatste blijkt goed te werken, heb ik trek in iets lekkers dan pak ik nu net zo makkelijk een ‘zakje fruit’!
Nog steeds is banaan de enige smaak die ik niet zo lekker vind, alle andere (ananas, perzik, peer, appel en aardbei) zijn erg lekker!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik dit boek las……
Om heel eerlijk te zijn heb ik nooit zoveel met de boeken van Isabel Allende, hoewel veel mensen het geweldige boeken vinden kunnen ze mij om de een of andere reden vaak niet zo boeien.
Maar nu ineens zag ik een boek van haar liggen waar ik toch wel heel nieuwsgierig naar was….’Het negende schrift van Maya’
Om de een of andere reden sprak de titel me gelijk aan, toch twijfelde ik: het was wel van Allende…..
Ik las de achterkant en besloot toen om de gok te wagen! Want ook de samenvatting op de achterkant maakte me nieuwsgierig.
En ik heb er absoluut geen spijt van dat ik dit boek gekocht heb!!
Het is een ontzettend mooi en aangrijpend geschreven verhaal, over Maya, een meisje van 19 die door haar oma naar een afgelegen eiland gestuurd wordt om los te komen van haar huidige leventje, om na te denken over wat ze wil met haar leven……en tja omdat er voor een 19 jarige nu eenmaal weinig te doen is op het eiland heeft ze ook alle tijd om na te denken en om haar verleden te verwerken. Ook bouwt ze een hele speciale band op met de eilandbewoners, vooral met de oude, introverte man waarbij ze in huis woont.

Het negende schrift van Maya – Isabel Allende
‘Vertel me wat je wilt, met dit woeste leven, met dit kostbare leven, want je leeft maar één keer.’
De negentienjarige Maya is op weg naar Chiloé, een eiland in het zuiden van Chili. De ogenschijnlijke rust van deze geïsoleerde plek steekt schril af tegen het harde straatleven van Las Vegas met zijn drugs en geweld dat Maya gewend is. Haar oma heeft haar naar Chiloé gestuurd en Maya een schrift meegegeven waarin ze haar dagboek kan bijhouden. Zo kan ze erachter komen wat zij nu echt wil met haar leven. Op Chiloé woont Maya bij Manuel Arias, een oudere, stugge antropoloog die bezig is een boek te schrijven over de mythologie van het Chileense eiland. Ook hij worstelt met zijn verleden.

Isabel Allende heeft een aangrijpend verhaal geschreven over een jonge vrouw die de waarde van het leven opnieuw ontdekt. Met een groot inlevingsvermogen beschrijft ze de mensen om Maya heen: haar liefdevolle grootouders, haar verslaafde Las Vegas-maatje Freddy, haar geliefde Daniel, de norse Manuel Arias en de bewoners van het eiland, die haar leren luisteren naar de stem van de natuur.

Het negende schrift van Maya is een roman over een jonge vrouw met een sterke overlevingsdrang, een onmiskenbaar Allende-verhaal: ontroerend, spannend en met warme humor.

‘Maya heeft mij meer doen lijden dan enig ander van mijn personages. In sommige scènes had ik haar het liefst een draai om de oren willen geven, in andere had ik haar wel in mijn armen willen nemen om haar te beschermen tegen de wereld en haar eigen verwarde hart.’ – Isabel Allende

Wat vooraf ging: klik

De volgende ochtend waren we beide al vroeg op en na een heerlijk ontbijtje besloten we om een wandeling te gaan maken door de Haarlemse hofjes.
Er bestaan van oorsprong 3 soorten hofjes: kerkelijke hofjes, stichtingshofjes en gildehofjes. De eerste kerkelijke hofjes ontstonden al in de 12e eeuw, toen nog voor de begijnen van de kerk, later werden er door de kerkraden ook hofjes gesticht voor de armen omdat men zich vanuit religieus oogpunt verplicht voelde te helpen.
Rijkere families stichtten in de 17e en 18e eeuw hofjes om hun familienaam te laten voortbestaan in de naam van het hofje. Deze hofjes werden veelal beheerd door een daartoe in het leven geroepen stichting. Ook door de gilden werden hofjes gesticht.
De hofjes waren vooral bestemd voor weduwen en arme ongehuwde vrouwen, omdat de praktijk leerde dat mannen slecht een huishouding konden voeren werden deze ondergebracht in oudemannenhuizen (zoals bijvoorbeeld het gebouw wat nu het Frans Halsmuseum is).

Het eerste hofje is het hofje van Oorschot, dit werd in 1769 gebouwd uit de nalatenschap van Wouterus van Oorschot. Het hofje bestaat uit een hoofdgebouw met twee zijvleugels.

Het Luthers hofje:

Aan de andere kant van de kerk vinden we al het volgende hofje, het Frans Loenenhofje.
Om voor een huisje in aanmerking te kunnen komen moet men minimaal 50 jaar oud zijn en in Haarlem geboren zijn of hier tenminste 6 jaar gewoond hebben.

Het volgende hofje is het Prinsenhof, dit is eigenlijk de oude kruidentuin van een voormalig klooster. In deze kruidentuin staat 1 van de mooiste bomen van Haarlem, de treurbeuk.
Achter in de tuin staat een vredestempeltje, gebouwd in 1648 naar aanleiding van de vrede van Münster.  Ook staat er een beeld van Laurens Jansz Coster, volgens de Haarlemmers de uitvinder van de boekdrukkunst.

Het volgende hofje hadden we zonder routebeschrijving nooit gevonden, het zit verstopt in een heel smal en onooglijk steegje waar we normaal nooit ingelopen zouden zijn.
Het Bruiningshofje, dit hofje is in 1610 ontstaan en heeft geen regentenkamer omdat dit hofje een familieaangelegenheid was. Het hofje is heel klein er zijn slechts 4 woningen.

In de route lezen we: “u gaat de Tuchthuisstraat in en op nummer 8 vindt u het Brouwershofje.”
We worden erg nieuwsgierig als we daar een ‘doodnormale voordeur’ zien, mogen we daar echt zo maar naar binnen stappen??….ja dus!
Dit hofje is gesticht door het gilde voor de arme brouwersmeiden die na jaren hard werken een plek nodig hadden om te wonen.

En weer zo’n cryptische omschrijving: “u komt op het Nieuwe kerkplein en opent de deur bij het rode nummer 11″…..wij werden nieuwsgierig!
Toen we het plein op liepen werden we trouwens ineens verrast door gezang vanuit de kerk, dit gaf alles toch wel een extra mooi sfeertje vonden wij, heel toepasselijk.
We kwamen nu in het Proveniershof, op deze plek was vroeger het vrouwenklooster St. Michael gevestigd. Na de hervorming werd het pand gegeven aan de schutterij van St. Joris. Het pand werd in 1591 afgebroken en vervangen door een nieuw doelengebouw. De voormalige kloosterhof werd gebruikt als schietterrein. Daarna is het pand nog even een herberg geweest.
Het bijzondere aan dit hofje is dat het niet zoals andere hofjes bedoeld was voor de armen, men betaalde hier geld om er te mogen wonen, vandaar ook de naam Proveniershof. een provenier was iemand die zich inkocht in een huis.

We lopen vervolgens door de Korte Houtstraat, dit smalle straatje is één van de groenste straatjes van Haarlem.
En als je de motor en die fietsen even wegdacht was het alsof je 100 jaar teruggegaan was in de tijd.
T en ik vonden het daar helemaal geweldig, je mag ons daar wel een huisje doen!!

Als laatste kwamen we bij het Hofje van Loo:

Dit was een hele leuke afsluiting van ons ‘verjaardagscadeau’…..zo zie je toch hele speciale en vooral mooie plekjes van de stad die je tijdens een dagje shoppen totaal over het hoofd ziet!
Wij hebben genoten van ons weekend…..en denken stiekum alweer na over een bestemming voor volgend jaar! ….. (hebben jullie nog suggesties??)

Ik loop achter…en niet zo’n beetje ook!!
Genoeg leuke dingen gedaan om logjes over te schrijven, maar op de een of andere manier is het schrijven van logjes een beetje uit mijn systeem verdwenen…..helaas!
Tijd om daar iets aan te doen, dus laat ik maar snel beginnen:

Op 7 april ben ik jarig geweest,
Op 14 april was vriendin T jarig.
En de vaste lezers weten dat dit om een speciaal feestje vraagt: T en ik gaan dan altijd samen er op uit: naar een leuke stad, bijzonder etentje enzo.
Dit jaar was Haarlem aan de beurt, een stad waar we beide nog nooit waren geweest……inmiddels vraag ik me echt af waarom!? Het is slechts een half uurtje hier vandaan en het is echt een ontzettend leuke en gezellige stad.

Wij hebben dan ook genoten van ons dagje daar……
Natuurlijk moest er flink geshopt worden, bij T hadden de kids nieuwe kleren nodig en ik had de afgelopen maanden totaal geen tijd om de stad in te gaan, het was dus nu de hoogste tijd!
De kids werden flink verwend met mooie nieuwe kleren, maar we zijn onszelf ook niet vergeten.
Natuurlijk werd er ook heel wat gekletst want wat hadden we elkaar lang niet gezien ….veel te lang vonden we zelf!

We liepen een klein straatje in ons verwonderend over het knusse sfeertje en het mooie poortje aan het eind……en ineens stonden we voor een heel klein balletwinkeltje.
Aangezien dochter L op ballet zit moesten we daar natuurlijk even naar binnen. We werden heel vriendelijk te woord gestaan door de eigenaresse….en natuurlijk kwam al snel de vraag: ” zijn jullie hier voor het bloemencorso?” Eeeeehhh nee eigenlijk niet!
De zoveelste keer dat het die dag aan ons gevraagd werd en we dufden inmiddels bijna niet meer te zeggen dat we daar toch echt niet voor gekomen waren haha
In het balletwinkeltje hebben we een schattig rokje gekocht voor L, ik denk dat ze daar super blij mee is!

‘s Avonds was het tijd voor een luxe en uitgebreid diner…..dit jaar kozen we voor restaurant Noor, en ik kan alleen maar zeggen dat het echt een aanrader is!!
Een heerlijk ongedwongen sfeertje en ontzettend lekker eten.
We kozen voor het verassingsmenu van de chef…..en hij heeft ons ook echt weten te verassen met dingen die we nog nooit eerder gegeten hadden! (zoals: zwaardvis, zeekraal, opgeschuimde aardappel, zwarte peen)
Het was echt genieten!!

 
Na het diner was het nog heel gezellig druk in de stad, allemaal vanwege het bloemencorso.
Dit was inmiddels in de stad gearriveerd en de wagens stonden nu opgesteld in het centrum.
We besloten om toch nog even een kijkje te gaan nemen

Er vielen ons twee dingen op:
Allereerst roken de wagens ontzettend lekker! (hyacinten)
En verder T wist het heel goed te verwoorden: ze was verwend, met het bloemencorso in haar woonplaats Eelde! Ik heb het corso daar ook 1 keertje gezien en moet toegeven: de wagens daar waren inderdaad mooier en spectaculairder dan deze in Haarlem.
Maar toch, erg leuk om even gezien te hebben.

 
Daarna doken we moe maar voldaan onze hotelkamer in!
(wordt vervolgd….)

Ondanks de regen, heb ik vandaag toch heerlijk in een tuintje gewerkt!!

We hebben er onderling op het werk al grapjes over zitten maken…..
Wat als we straks weer de normale werktijden hebben….
Dan weten we echt niet meer wat we met al die vrije tijd moeten doen!!
Want wat deed je normaal ook alweer als je niet over hoeft te werken??…geen idee!
Het lijkt zo lang geleden….
Zouden we in een zwart gat vallen??….gewoon niet meer weten wat we met zo veel vrije tijd moeten doen?!

Inmiddels zijn de werktijden weer bijna terug naar normaal, weer gewoon 38 uur in de week (ach vooruit een extra zaterdagje er bovenop moet kunnen).
En ik moet zeggen: het is wel even vreemd inderdaad….en even wennen…..echt zoveel tijd over!!
Niet meer doodmoe thuiskomen, eten, een uurtje voor de tv hangen (met moeite om de ogen open te houden) en dan naar bed.

Voor iedereen was het begin, de vrije paasdagen, hetzelfde: slapen….heel veel slapen (tot ergernis ieders familie: ” ben je eindelijk eens vrij, slaap je alleen maar”)
Maar zo de afgelopen week viel het kwartje:
Ik heb tijd over!!……ik kan alle dingen gaan doen die al maanden zijn blijven liggen!!

Veel suffe dingen dus: opruimen, grondig opruimen, vriesvakje ontdooien enzenz
Maar bij mij was ook 1 van de eerste dingen: eindelijk een nieuwe fiets kopen…..
Want mij oude viel echt letterlijk van ellende uit elkaar en je kon me van ver aan horen komen (piep, kraak, ratel)…..ik had me voorgenomen om woensdag een nieuwe (@ Toaske: natuurlijk weer een omafiets!) fiets te gaan kopen…..op dinsdagmiddag toen ik mijn straat in fietste viel mijn trapper eraf! Mijn oude fiets had het dus precies lang genoeg volgehouden.
Verder een nieuw rolgordijn kopen….de oude was 2 maanden geleden al voor t keukenraam vandaan gevallen.
En weet je hoe fijn het is om eens rustig je boodschappen te kunnen doen?? Zonder haastig de winkel door te rennen, vaak de helft vergetend…..heerlijk!
Nog beter: een middagje shoppen, gewoon winkel in en uit slenteren, zonder echt een doel, ja zo tussendoor nog even een cadeautje voor jezelf kopen met de gekregen cadeaubon….dat is genieten!
En een boek lezen!! Zonder dat je ogen na 2 bladzijden dichtvallen…..wat heb ik dat gemist zeg!! (ben inmiddels al ver gevorderd in het 2e boek haha)

Ja dit bevalt me wel…..weer gewoon 38 uur per week werken……